فراقش را تحملّی نیست

امروز متوجه شدم که پسر چند وقته من بجز اشتراک گذاشتن احساسات روزمره، دانستههای ناشی از خواندنهای جسته و گریخته، متن طولانی و عمومی ننوشتم. امروز کمی بیشتر از قبل در خصوص هورمونها و همینطور اوکسیتوسین دوست داشتنی خوندم و خب بنظر میاد که یکی رمان خوندن و همینطور داستان نوشتن میتونند در تولیدش موثر باشند. من نتنها این دو بلکه حتی آشپزی کردن نیز بوسیده و کنار گذاشتهام. برای همین قصد دارم پس از ادامه دادن این مقدمه کوتاه ولی ملالآور یک نوشته طولانیتر بنویسم.البته که این نوشتن همچون دیگر نوشتهها برای خودم است ولی جنسش فرق داره. اینجا نمیخواهم دغدغهای را اشتراک بگذارم یا اینکه دانسته جدیدی را ثبت کنم. صرفاً میخواهم بنویسم تا اوکسیتوسین در بدنم ترشح بشه، برای شما احتمالاً رویکرد خیلی نِردی به نظر برسه ولی برای من کنترل ماشینی بدنم یک حس قدرت به همراه حیله و مکر میده که دوستش دارم. حیله و مکری از جنس شیطنت ولی نه از آن دسته شیطنتهایی که برخی از افراد هنگام "نه" گفتن بکار میبرند. برای امثال من "نه" همان "نه" است و دو هزاری کج در بیش از 90 درصد اوقات نمیافتد. در واقع از دوران ن فراقش را تحملّی نیست...

دیشب به طور اتفاقی بخشی از دقایق پایانی انیمیشن ستودنی Wall-E را دیدم. میدونی از آن دسته انیمیشنهایی هست که از زمان خودش جلوتر بوده و هرچه بیشتر زمان میگذره بیشتر به ارزشش پی میبرم. زمانی که این انیمیشن را در ذهن مرور میکردم این فکر در ذهنم تکرار میشد که اگر قرار باشه انسانها به دست تکنولوژی یا هوش مصنوعی نابود بشند لزوماً قرار نیست که یک هوش برتر الکترونیکی که خودش، خودش را برنامه ریزی کنه و تصمیم به نابودی انسان بگیره ظهور کنه؛ بلکه انسان با گذشت زمان و در دسترس بودن همهچیز کمتر از مغزش کار میکشه و به مرور تبدیل به یک انسان احمق میشه که قدرت تحلیل درست را از دست میده. درست است که همچین پیشگویی خیلی بزرگ و نیازمند بررسی دادهها و تحقیقات آماری داره ولی من این را به طور شهودی حس میکنم و میبینم. انسان کمتر از پیش نیاز دارد که مسائل را به حافظه خود بسپارد، با وجود پیچیدهتر شدن مسائل دنیا بیشتر خواهان سریعتر نتیجه گرفتن مسائل است، به وقت گذاشتن و فکر کردن به مسائل علاقه کمتری نشان میدهد. صرفاً میخواهد از تریبونی مجانی که فضای مجازی در اختیارش قرار گرفته بیشتر برای اعلام فراقش را تحملّی نیست...

سامان یکی از دوستانم هست که زمانی که ایران بود به شدت پیگیر فوتبال داخلی و اروپا بود؛ به طوری که وقتی نگاه فوتبال میکرد از شدت هیجانی که بهش دست میداد شما نگرانش میشدی. تازه خاطرم هست که یک شام هم برای برد پرسپولیس بهم داد. :)) با این حال از زمانی که مهاجرت کرده فوتبال را بوسیده گذاشته کنار، در نقطه مقابلش من بیش از پیش فوتبال را دنبال میکنم. نه به حساسی سامان ولی خب به هر حال بازیهای لیگ قهرمانان اروپا بخصوص تیم محبوبم را نگاه میکنم. حالا ممکنه گاهگداری با توجه به زمان فراغتم بازیهای دیگه هم نگاه کنم. از سامان نپرسیدم که دقیقاً چه چیزی جایگزین تماشای فوتبال کرده که آدرنالین ترشح کنه ولی خب برای خودم میبینم که عملاً جز فوتبال گزینه خاصی روی میز به عنوان تفریحات این مدلی ندارم. نه توان مالی سفرهای جذاب، یا سیستم کامپیوتری قابل قبول برای بازی، و نه حتی دوست پایهی که ایران باقی مونده باشه و در عین حال فرصت برنامه ریختن باهاش باشه. اگرچه این دغدغه در وهله اول یک دغدغه لاکچری به نظر میرسه ولی خب اگه خوب نگاه کنیم این نیازی هست که در قشرهای متفاوت جامعه دیده میشه و خیلی از افراد فراقش را تحملّی نیست...